Wolfgang Hilbig (1941‒2007)

Wolfgang Hilbig ‒ niemiecki pisarz i poeta. W dzieciństwie mieszkał u dziadka, który po opuszczeniu Polski osiedlił się w saksońskim zagłębiu węgla brunatnego. Po zdobyciu kwalifikacji tokarza, pracował jako narzędziowiec, pomocnik ślusarza, sprzątacz w gospodzie oraz przez 10 lat jako palacz w Meuselwitz i Berlinie Wschodnim. Od 1981 r. poświęcił się pisarstwu. W 1985 r. przeprowadził się do Republiki Federalnej Niemiec. Był samoukiem, zdobywał wiedzę na kursach w robotniczych kręgach pisarskich i na warsztatach poetyckich. Pomimo wielokrotnego wykluczania z tych kursów z powodu „niewłaściwych” wypowiedzi politycznych, nie zrezygnował z dążenia do bycia pisarzem w NRD. Przez 15 lat pisał, ale jego teksty pozostawały w szufladzie. Pierwszy tomik jego poezji, zatytułowany abwesenheit (nieobecność), zostałby prawdopodobnie wstrzymany w RFN z powodu aresztowania autora. Hilbig zdobył rozgłos dzięki opowiadaniom takim jak Die Weiber, Alte Abdeckerei, Die Angst vor Beethoven, Aufbrüche. Przez krytyków był określany jako „ekspert w rozsiewaniu różnego rodzaju wątpliwości”, skupiający swoją uwagę na tym, co niepewne, a swoje ambicje na próbach sformułowania tego. Laureat wielu nagród, w tym Kranichsteiner-Literaturpreis (1987), nagrodę im. Ingeborgi Bachmann (1989), Berlińską Nagrodę Literacką (1992), Bremeńską Nagrodę Literacką (1994), Nagrodę Wolnej Saksonii im. Lessinga (1997) oraz Nagrodę im. Georga Büchnera (2002).