Jan Harasimowicz (ur. 1950)

Jan Harasimowicz ‒ polski historyk sztuki i kultury, specjalizujący się w historii sztuki nowożytnej, sztuce renesansu i manieryzmu. Profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, związany z uczelniami we Wrocławiu i Toruniu. Ukończył historię sztuki i filozofię na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Od czasów ukończenia studiów w 1975 r. związany jest zawodowo z Uniwersytetem Wrocławskim. Pełni funkcję dyrektora Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego. Jego badania naukowe skupiały się na trzech głównych obszarach: badaniu historii nowożytnej sztuki i kultury śląskiej, zwłaszcza w XVI i pierwszej połowie XVII w.; analizie historii sztuki w krajach Europy Środkowowschodniej, szczególnie Brandenburgii, Pomorza, Prus Królewskich, zwłaszcza Gdańska i Wielkopolski, oraz sztuki miejskiej; a także na rozważaniach nad teologią obrazu i relacjami sztuki z religią w okresie reformacji, kontrreformacji i nowożytnej konfesjonalizacji. Jest członkiem Komisji Historii Kultury Komitetu Nauk Historycznych PAN, prezesem Polskiego Towarzystwa Badań Reformacji, członkiem Rady Naukowej Muzeum Narodowego w Szczecinie, Polsko-Niemieckiej Grupy Roboczej Historyków Sztuki i szeregu innych Instytucji w Görlitz, Moguncji, Dreźnie i Stuttgarcie oraz uczestnikiem wielu międzynarodowych projektów badawczych i edytorskich. W 2004 r. został laureatem Nagrody Kulturalnej Dolnej Saksonii. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (2005) oraz Złotą Odznaką Honorowa Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego (2013).